Hier In Sydney!

Ik vierde mijn 65ste verjaardag met een expositie:
62 schilderijen vertegenwoordigden fijne herinneringen aan personen en plekjes die ik fijn gevonden heb.....
.

Er wordt er een jarig ...en dat ben ik!

Met een expositie van 60 + schilderijen vier ik op 8 oktober, 2008, mijn 65ste verjaardag!
Komt U ook even langs? Hoek van Palmer en Burton Street, Darlinghurst, bij de binnenstad van Sydney.

"Australië heeft geen cultuur."............

Mijn beste vriend, op de middelbare school (Maroubra Bay High School, waar, toen die school leeg stond, het gebouw en speelplaats, enz., gebruikt werd for de TV serie: Heartbreak High), was Terry Turner.
En hij woonde in Palmer Street, bij de binnenstad van Sydney, in die jaren 50. ( Denk aan de walletjes in Amsterdam. )

50 jaar later ben ik weer eens terug geweest, in die zelfde straat.
Helemaal veranderd.

Daar wonen nu mensen met geld  en, om de hoek is Oxford Street, en daar wandelen veel heren en dames die samen leven met dames en heren en een goed inkomen hebben.

Daar is al enige tijd de Tap Art Gallery. Wordt beheerd door kunstenaren. De manager is Lesley.
En, afgelopen week hingen daar vier van mijn schilderijen. De tentoonstelling was genaamd: About A Man.
Het was hier vaderdag, vorig weekend. (Ja Moederdag is het zelfde als in Nederland. Maar Vaderdag wordt op een andere datum gevierd.)
Trots nam in mijn zoon en mijn dochter naar de Tap Gallery.
We spraken met Lesley en voor ik het wist, hadden we afgesproken dat ik mijn 65ste verjaardag daar zal vieren met 60+ schilderijen, die ik binnen de afgelopen drie jaar geproduceerd heb.
Dus nu ben ik een paar keer weer terug in Palmer Street geweest en, om de hoek, waar de andere ingang is kwamen nog meer herinneringen terug vloeien.
Het was in begin jaren 70 dat ik een keer daar ietsje verderop in die straat, was uitgendigd door een collega. Een onderwijzeres dus.
Er was een party.
In die tijd was er geen politie langs de weg met aparaten,  om je adem te keuren.
We dronken wijn uit die grote flessen (flagons). Was nog vóór de dozen.
Gek dat ik me zo goed herinneren kan dat het onderwerp, op die warme zomer avond, was: Australië heeft geen cultuur. Niet genoeg kunst. Opera. Ballet enz., om van te genieten, zoals in Europa.
Mijn indruk is dat mijn collega, ook een immigrant uit Nederland, een beetje heimwee had.
Maar ja. Toch had zij TOEN wel een beetje gelijk.
Ik heb al, via Redbubble verteld hoe het komt dat dit nu allemaal weer door mijn hoofd gaat:

Last night, walking down a dark street, between Museum Railway Station, in Hyde Park, and the Tap Gallery, in Palmer Street, for a brief moment, I felt exactly the same, as when being a tourist, in Paris, in December 1971, or meeting school-friend, Hans, in Germany, in January 1972, or on more recent trips to Europe.

Even though I've lived in Sydney, for 52 years, for about 90 seconds, I felt like a tourist.
There was such a mix of old buildings, interesting people, huge, brightly lit windows of some _posh_ establishment where there were clearly businessmen, arriving for some meeting and a very brief look into an internet café, where I caught a glimpse of a woman, of about my age, intently staring at the pc screen, sitting among, I guess mainly back-packers, reporting to relatives and friends, all over the world, on their impressions of Sydney.

In recent years, I feel so much like a _country-bumpkin_, coming to _the city_, when very rarely, I catch the train, into town.
Even slightly disorientated. Had not had any reason to actually walk through there, in many years. I knew already that I was going to the street, where best friend, Terry, from Maroubra Bay High School used to live, but now, in the dark, I also remembered being at a party, in that street, a bit further up the hill, in 1969, standing on the balcony, with glass of wine, with colleagues, from my favourite school.
One of these was also Dutch and (_as often happened_) the topic was the lack of culture, compared to Europe.
(Whenever my parents met up, and that was very, very often, with Dutch friends, in the 50s and 60s, the most common topic was the state of the highway here and the lack of proper signage, on street corners.)
..
I will never stop being surprised, at how your mind is like an iMac that stores certain images and memories, which never get wiped._
..
In my enthusiasm for for this event and the lack of experience with train time-tables, I was quite early.
Steve was still taking care of the snacks and things.
I straightened up a painting that had let go of the blue-tack and was proud to see one of my paintings, as I walked in.

Last night, one of the guests, sat down at the keyboard and played a tune. I rushed up to him an explained that I have *everything* that was ever produced by and about Dean Martin.
This includes, on several CDs, Bob Hope introducing Dean, with the words:

I went over to Slapsie Maxie's the other night and as I walked in, that brand new pair of comedians, Dean Martin and Jerry Lewis were performing their act. Dean Martin was singing..................
....and then you hear Dean sing: Everybody loves somebody sometime......
which is what this fellow played, last night, except that he expressed surprise.

Said he had no idea that that was Dean Martin's tune!
Now I feel like writing........_as I walked in last night, Steve was still cutting up the cheese and arranging last-minute details_.........

Anyway........
.....I could have a good look around, before the place got crowded, soon afterwards.
The brother (I assume) of the Boy from Bourke (My painting) and Remi (Alleen Op De Wereld) and , I found, around the corner.

After the conversation, with George (at the piano) and the whole experience, I reckon I shall be in the neighbourhood there more often, returning where it more or less began, nearby, in East Sydney Tech and the Art Teachers Conversion Course.
...........to be continued........

O.Ké, dan. Kijken of ik hier weer wil vertellen!

Een paar jaar geleden had ik het hier ZO naar mijn zin. Schreef met heel veel plezier mijn verhalen, over mijn belevenissen, hier, in Sydney, waar ik 51 jaar woon.
Zelfs mijn zoon, die geen Nederlands kan lezen, vond mijn creaties hier, een boek waard.
En toen kwamen er z.g., verbeteringen en ik begreep de nieuwe taal niet die er bij gebruikt werd.
Vond het ZO jammer! Alles lag door elkaar!
Ben naar punt.nl gevlucht en sindsdien naar Facebook en Hyves enz..
Toch heb ik een soort heimwee naar mijn eerste enthousiaste verhalen.....hier.
Ik hoop dat het nu hier weer voor mij werkt.

Groeten uit een bewolkt, koel, nattig Sydney.

Joop

Ook ben ik verslaafd geworden aan redbubble. Kijk maar!

geselecteerd als gefixeerd bericht

Dit WAS: Weer een nieuwe dag in Sydney.... Daar vertel ik nu over in joopmul en heteind bij het puntje in nl. Ik vind het zo jammer dat alles dat hier stond nu niet meer past.
Verder vindt U mijn verhaal, HIER.

Geinspireerd door Rembrandt

Mijn gezicht, als zelf portret (voor het stadhuis van Gouda. Gouda waar ik geboren ben.).

Drie kinderen als een groep (twee uit de tijd van Rembrandt en één uit de tijd van nu).

Een naturist in een Nederlands landschap.

En.... die naturist, biddend, in het Nederlands landschap......

heb ik opgegeven voor deze competitie...... hier: http://rembrandt.rnw.nl

Joop

Rembrandt en ik.

Dit schreef ik HIER

Like all Dutch people, I grew up seeing Rembrandt reproductions everywhere.

I was born in Gouda, the Netherlands. My parents and I came to Sydney in 1956 and, like many Dutch-Australian houses, our lounge-room, typically Dutch, features two Rembrandt prints. A young girl and a man in a helmet.

This competition is inspiring me to represent my roots and this first self-portrait is of me, in front of the entrance to the town hall, in Gouda.

Inspired by Rembrandt I am enjoying the use of the thick oil paint and my favourite warm colours, the burnt umber and sienna, alizarin crimson and yellow ochre and, particularly, the chance to 'spotlight' my face, in the 'glow' of the light, from above the door of the town hall.

Het stadhuis van Gouda blijft toch altijd ons symbool van herkomst.

Grandma Moses is said to have done it, i.e., make a career out of painting, later in life. I am determined to do that too, after retirement from thirty-seven very satisfying years of teaching, from a Dutch-Australian perspective.

On my first visit back to the Netherlands, in the winter of 1971, I joined the crowds to view the Nightwatch, in Amsterdam. Like most Dutch-born people in other lands, of course I have searched out the Rembrandt paintings, when visiting art galleries. He represents 'us', in paintings of such different shapes and sizes.

On my wall is a poster, with a picture on it, of two old men disputing, painted by Rembrandt, circa 1628. It is my favourite because my Australian-born daughter, gave me that print, after a visit to the National Art Gallery of Victoria. Where there was an exhibition, featuring Rembrandt, "A genius and his impact", in 1997.

This was an acknowledgement to me of her heritage and our shared love of art.

As well, Rembrandt's painting of the young girl has been looking back on us, from above the t.v., for so many years!

Like the man in the helmet, in the opposite corner, she's like part of the family.

All the world's a stage...

Tot dat ik dit misschien kan redden, kijk a.u.b., hier en hier en hier.

Het is Zondag,4 juni, en ik probeer weer eventjes wat moois hier van temaken, uit  Mijn Plekkie, Hier, in Sydney, bij web-log-nl, ook al lukt het allemaal weer even niet. Het is koel maar zonnig en ik heb beloofd dat ik vandaag weer een paar uurtjes door zal brengen in het Dutch Australian Cultural Centre. Maar, eerst weer eventjes rustig aandoen, na een drukke Zaterdag, gisteren. Het was gisteren de bedoeling dat ik alleen mijn dochter even, om half acht, van huis naar het station zou brengen. Ik had een afspraak voor 11 uur, om langs te gaan bij kennissen, die halverwegen tussen Revesby (Mijn plekkie hier) en Kensington (waar NIDA is) wonen, dicht bij het vliegveld. Maar ik had alweer een vermoede, en, ja hoor! ...er werd weer gewerkt aan de East Hills Line.

Er reden wel weer bussen, maar die gaan dan 'rond de wereld'. Dus bracht ik m'n dochter naar Kensington. We merkten dat, terwijl we er door de weeks 75 minuten over doen, in het spitsuur verkeer, was het gisterochtend 40 minuten. En natuurlijk veel minder drukte en verkeer voor het gebouw van NIDA. Ik reed naar huis. Klede me om en, na een half uurtje aan de computer, weer op weg, weer richting Kensington, maar eerst langs gegaan bij de kennissen. Toen ik weer terug was bij NIDA was het wel drukker. Zag een leeg plekje vlak bij de ingang, maar net te laat om te stoppen zonder ongelukken te veroorzaken. Even blokje rond gereden en het was er nog. Zo maar. Vlak voor de deur!

Wat was het er vol met mensen die, of voor zichzelf, of voor hun kinderen, geintereseerd zijn in een school waar men leert hoe men op het toneel, of achter de schermen er van-, kan werken! Ik zag mijn dochter druk bezig, achter een balie met uitleg geven aan bezoekers, over de programma's die verkrijgbaar zijn. Wilde haar even niet lastig vallen. Ging rond kijken. Toen ik er later weer naar terug ging, was ze er niet. Had duidelijk een rustig plekje gezocht om even wat rust te hebben

Na wat goed rond kijken en wat lunch, terug naar huis. Een uurtje computer en daarna dineren bij een bestuurslid van de D.A.C.C. Zij woont in het noord-westen van Sydney. Gelukkig eenvoudig te vinden, in een mooi, bebosd gedeelte van de stad.  Ik kan het niet laten om weer even uit te leggen dat ik, als ik het goed begrijp, gisteren, hier binnen onze stad, Sydney, heb ik minstens twee keer de zelfde soort afstanden gereden als (2 keer?-) Gouda, Rotterdam, Den Haag, Amsterdam, Gouda.

Echt winter-weer hier! Nat en koud buiten.

Het is 17:23 uur, op Vrijdagavond en het is buiten nat en koud. Ik had zelfs een jasje aan toen ik naar de supermarkt ging. Blijkbaar is de wind nog iets verder gaan draaien en brengt ons de koude lucht uit het zuiden.
Fijn excuus om binnen te zitten. Heb ik vandaag vooral gedaan. Kon dus, voor het eerst, in een lange tijd, m'n wasje niet aan de droogmolen hangen. Het zou vanavond regenen. Rain. Wind uit het zuid-westen. Af en toe sterk, aan de kust. . Morgen (Zaterdag) het zelfde. Binnenstad: Min:  10 Max:  17  In het verre westen van de stad: min: 7ºc; max: 18 ºC Morgen, overdag is er 'Open Dag', bij NIDA (Waar mijn dochter werkt.)
Morgen avond diner bij één van de (andere) bestuursleden van het D.A.C.C..  Wordt WEER eventjes zoeken.

Twee dagen waren go-go-go!

Woensdag, 31 mei, laatste herfstdag hier, begon weer met mijn dochter naar haar werk brengen. (Illawong -Kensington; afstand ongeveer Gouda-Rotterdam). Nadat ik haar bij NIDA gebracht had, ging ik heel eventjes naar ("mijn") Maroubra Beach. Maar ik had een afspraak met Frances, van het bestuur van de DACC. Zij arriveerde in Revesby (bij mij thuis), om kwart voor twaalf en we begonnen onze rit naar Wollongong. Onze eerste afspraak was met een oud-nederlander die het project van Frances, kan helpen met het maken van de hoofden van de marionetten en ook talent heeft voor muziek. Haar project heet: Dutch Dolls Costumes en zij hoopt een marionetten theater/tentoonstelling te vervaardigen  die alle klederdrachten, muziek, verhalen, enz., enz. van  Nederland vertegenwoordigen.    

We stopten even voor koffie in een park, met uitzicht over de stad van Wollongong.  (Sydney - Wollongong: 84,5km.).

Onze tweede afspraak was met een aantal dames, leden van de Nederlandse Club, in Wollongong, die meer wilden weten over hoe zij kunnen helpen. (Vooral met het maken van de klederdracht voor deze poppen.  Zoals wel meer gebeurd, ontdekte de gastvrouw en ik dat wij 5 weken op de zelfde boot gevaren hadden, in 1956, richting Australië. We waren het er mee eens dat, aangezien zij toen 17 en ik 12 was, wij niet veel kontakt gehad zullen hebben.  De volgende afspraak was met het nederlands-talig uurtje van Radio VOX 106.9, dat beluisterd kan worden door bewoners van de Illawarra. (Het gebied, ten zuiden van Sydney, waar Wollongong de grote stad is.

Jose Arends hield een vraaggesprek met Frances. Maar eerst moesten wij de studio vinden en daar hadden we veel moeite mee.  Ik zat, 1962,1963, in Wollongong op de kweekschool, en logeerde daar gedurende de week. Maar kende alleen natuurlijk de bus route naar de kweekschool. En een 'coffee-shop' (Dat was in die jaren 60 zo in. Op kussen e.d., zitten en koffie drinken.) Ik had, 1992-1995(?) een flat, in het zuiden van Wollongong. Maar dacht je dat we gisteren die studio konden vinden? Nee hoor! Ook Wollongong heeft nu doolopende straten, één-richtin verkeer enz.. Gelukkig had Frances nog 20 minuten toen we het toch vonden.  Bij half zeven 'savonds, waren we dus daar klaar en Frances had nog één ander adres waar zij naar toe wilde. Weer in het noorden van Wollongong.  Daar waren we rond acht uur klaar en reden we terug naar Sydney.

 

En nu heb ik toch echt weer zin om ook ergen een 'community radio station' op te zoeken en weer tegen een microfoon gaan praten.  Frances en ik hebben weer ons best gedaan  voor de D.A.C.C. en ik was 8 uurtjes een soort chauffeur geweest. Er waren de volgende dag (vandaag) 3 dingen te doen. Om 10 uur was er de officiéle bekendmaking van de Keep Australia Beautiful, Clean Beach Challenge voor 2006. Om 12:30 uur begon mijn wekelijkse 'Art Class' en om half zes moest ik m'n dochter van haar werk naar het Bi-centennial Park brengen. Dit alles hiel weer zoiets in als minstens meer dan van Gouda naar Amsterdam, Den Haag, Rotterdam en terug naar Gouda te rijden. Ook al zijn het allemaal 'wijken' (suburbs) van Sydney.  Die man met het minste haar, WAS de co-ordinator van die stranden keuren competitie. Maar hij werkt niet meer voor Keep Australia Beautiful. Wel voor een zelfde soort organisatie. Hij is president van de Surfriders Association. Een journalist uit Nederland is in Sydney en wilde over surfing schrijven. Chris stelde voor dat deze Nederlander naar deze ceremonie kon komen en ons daar ontmoeten. Dat is niet gebeurd. Ik voelde me verplicht naar Shelley Beach, naast Manly Beach, te rijden. Natuurlijk stond de benzine tank op 'leeg', zodra ik de M5 op reed en langs deze tolweg zijn natuurlijk geen benzine stations. Ben door de tunnel onder de haven door gegaan (Niet over de Sydney Harbour Bridge) en daar net voorbij was een benzine station. Natuurlijk kon ik Shelley Beach niet vinden. Dus maar bij Manly Beach geparkeerd en natuurlijk werkte de machine niet waar je een 'ticket' uit moet halen, om te mogen parkeren. Zo snel mogelijk liep ik het pad af tussen Manly en Shelley Beach. En emmers liep ik te zweten toen ik het zaaltje vond aan Shelley Beach.   Ik ging dus maar liever niet zitten op één van de paar lege stoelen die nog leeg waren. De politici maakten natuurlijk weer hun toespraakjes, over hoe mooi onze stranden zijn en hoe het zo moet blijven, enz.. Wat ik me vooral herinner is dat één van die pilitici uitlegde dat als iemand in Blacktown (in het verre westen van Sydney) een 'grote boodschap' doet dat dit er een kwartier over doet en dan daar ergens bij de kust van Manly de oceaan in gaat. Dat was niet zo'n smakelijk idee voor de aanwezigen die net wat versnaperingen, koffie, of thee, of 'soft-drink' op hadden.  Na de ceremonie werd natuurlijk weer een foto genomen van, vooral de politici, die meestal aanwezig zijn op de ceremonies aan het begin en einde van de competitie. Dit heeft de competitie natuurlijk ook nodig. Deze foto's komen in de kranten te staan. Er was ook (weer) tv aanwezig. Nu had ik een uur om van Manly, via thuis (Revesby), naar Gymea te rijden. Maar eerst dat lange pad weer af naar mijn auto. Er was geen bekeuring. Hopelijk WIST de  persoon die dit uitdeelt dat de machine niet werkte. Thuis was mijn vader net zijn pilletje aan het slikken. Mooi zo! Ik verklede me. Greep een koekje en m'n spullen en reed naar de Schilder-les. Deze keer wilde Gwen dat we een golf (in de oceaan) schilderde. Het voorbeeld was iets dat zij zelf gedaan had. Dus is het thema nog steeds de oceaan en aangezien mijn dag begon aan een strand. Nog steeds toepasselijk.    Gwen wil dat je eerst het gehele doek invult met een soort 'grondverf' en dat je ook begint met alleen de donkere kleuren. Dat is allemaal precies het tegenover gestelde van hoe ik het instinctief wil doen. Ik wil liever de  vormen invullen, zoals kinderen doen in boeken. Ik wil ook liever met de lichte kleuren beginnen. Toch begon ik een beetje meer zoals zij wil - maar niet helemaal.  15:45 uur reed ik naar huis. Bakte snel een eitje. Samen met kaas en tomaat opgegeten en de M5 op. Was al in Kensington om 17:00 uur. Dochter zou om 17:30 klaar zijn met werk. Reed haar door de stad naar Homebush Bay. Dat was in het jaar 2000 het sport complex waar de Olympische Spelen gehouden werden. Dat 'complex' wordt nu gebruikt voor allerlei evenementen. Niet alleen sport en zij is daar als een soort gast maar het wordt georganiseerd door haar werk voor de school waar zij een student geweest is. Het is nu 22:40 uur en straks ontvang ik een SMS-je om me te laten weten dat ik haar op kan halen. Ik schijn de afgelopen twee weken erg veel rond te rijden in gebieden die ik vroeger zo goed kende.  Ik hoop haar straks snel te kunnen vinden want, net zo als verleden week toen ik de Rembrandt Club zocht, in het donker, zo is dit nieuwe park, ook, in het donker, een doolhof. Alleen is dit aangelegd als een mooi park, aan de Parramatta River. Ze heeft me net gebeld. Ik kan haar ophalen: 23:45 uur.   Morgen (Vrijdag) ga ik even nergens heen.  

Way Out West where Rembrandt Is.

Iedereen (die Nederlands leest) kan dit natuurlijk, waar-ook-ter-wereld, lezen. Maar ik neem altijd aan dat ik zit te vertellen aan onze tegenvoeters, daar in Nederland en België.
Gisteravond ben ik gegaan naar een diner van de leden van de Rembrandt Club, in St Marys, in het westen van Sydney.
Dit diner was EIGENLIJK voor al de vrijwilligers die een paar maanden geleden meegewerkt hadden aan een 'festival' (Kermis, fair). Maar Frances mocht vertellen over haar Dutch Dolls Costumes Project en ik ben een soort 'assistent' voor har geworden.
Ik had WEER dat Rip Van Winkle gevoel. De voorzitter stelde me op een zeker moment voor aan de aanwezigen, eerst als Joop Mulholland, die vroeger, in het begin, aan de Nederlands-talige radio programma's meedeed. Mmmmm. O.Ké.
Ik zei:"Toen ik nog Joop Mul was." En dat hielp. Die naam was wel meer bekend. Ik heb zelf altijd de twee namen apart gehouden. Joop Mul voor nederlands (radio, lessen, clubs, enz.) en Jo Mulholland voor engels (werk, rekeningen, vrienden, enz.). Maar sinds ik lid van het bestuur van de DACC geworden ben is het pas een probleem geworden.
Norma Jean had er toch nooit een probleem mee? Was wel ietsje meer beroemd dan ik en had ook een ander figuur.

Maar ja. Na dat mijn vader veilig in bed was, had ik een uur om de Rembrandt Club te vinden. Er zijn tegenwoordig een aantal motorways in Sydney parallel met de oudere hoofdwegen. Zo reed ik dus na 30 minuten op de Great Western Highway. Nog net zo wijd als ooit maar donker en met weinig verkeer steeds verder de stad uit. Daarna moest ik een zijweg nemen, richting St Marys. En dan daar een zijweg vinden naar een industrieel gebied. Ik vond er één maar dat was verkeerd. Dan rijd je ineens helemaal in het donker, in je eentje.

Ik vond de terugweg en ging het juiste gebied in en daar, ineens, in het donker zag ik dus die 'windmolen' en auto's geparkeerd een wat licht uit het gebouw.

Binnen was het vol. Dit is natuurlijk overdreven, maar stel je voor dat je een aardig eind een stukje van een woestijn of een stukje maan binnen gereden bent, waar je alleen donkere gebouwen ziet en dan ineens, tussen al die stiltje, een zaal vol met licht en tafels, en dansvloer, en keuken en bar en mensen.
de jaren 60 en 70 tot in 80, kende ik zulke avonden, via mijn ouders. Dan waren er zalen propvol met honderden oud-Nederlanders die kwamen dansen, eten en drinken, feest vieren. Gisteravond waren er geen honderden maar toch wel rond honderd mensen aanwezig.

Alles goed georganiseerd. In plaats van naast Frances zitten, kwam ik aan het eind van de tafel terecht naast, tot mijn grote verrassing de dame die een aantal jaren thuiszorg gedaan heeft voor mijn vader, samen met haar man.

Terwijl mijn ouders vroeger hun leven hadden met Nederlandse vrienden, kennisen, clubs, enz., was ik bezig, als ik niet iets voor school deed, met 'ballroom-dancing'. Ik had er lol in om Bob Potter te helpen en heb, voor hem, op dansavonden, waar hij de ceremonie-meester was, ook wel als 'judge' opgetreed. Dus heel lang geleden.

Gisteravond dacht ik even niet door. Toen deze dame dus vroeg of ik een 'judge' wilde zijn zei ik: Ja. Omdat ik er nooit naar kijk dacht ik niet aan: Dancing with The Stars en dat soort t.v., shows. Ik dacht aan vroeger. Dan stond je met een stukje papier de nummers op te schrijven die op de ruggen van de dansers stonden en de ceremoniemeester kondigde dan aan wie je als nummer 1 op het lijstje gezet had.

Maar dit was anders. Dit was een soort immitatie: Dancing with the Stars en ik maakte het nog erger. Ik stelde voor dat ze het publiek lieten klappen. "Goed idee!" zei de ceremoniemeester. Maar nu had ik het voor me zelf nog erger gemaakt.

Nu was mijn rol om alleen, net zoals de andere twee 'judges', wat (leuk) commentaar te geven en dan het publiek te laten stemmen. Ik kon de stemming niet vinden. Jammer.

Wel leuk dat deze kennis van m'n vader en mij, samen met haar pertner wonnen. Vooral omdat zij het 'Jive' gedeelte met zo veel energie aanvielen.

Goodbye Norma Jean
Though I never knew you at all
You had the grace to hold yourself
While those around you crawled
They crawled out of the woodwork
And they whispered into your brain
They set you on the treadmill
And they made you change your name

And it seems to me you lived your life
Like a candle in the wind
Never knowing who to cling to
When the rain set in
And I would have liked to have known you
But I was just a kid
Your candle burned out long before
Your legend ever did

T.G.I.F.

Ja. Ja. T.G.I.F. (Thank God It's Friday). Dat gevoel heb ik dus nu helemaal niet en eigenlijk niet veel gehad.
Vandaag lekker helemaal geen plannen. De zon schijnt (natuulijk) maar het is wat koel. 'tZal, geloof ik, 18 of 19ºC worden.

Er is ook niet zo veel te vertellen en ik heb mijn verhaaltjes, de afgelopen paar dagen, een beetje verspreid, i.v.m., deze verhuizingen hier.
Ik was enige tijd geleden, hier een web-log begonnen over de 37 (uit de 50) jaar hier waar ik helemaal (nou ja, 96%) voor school leefde. Waarschijnlijk omdat ik 'm al niet helemaal goed ingericht had, is die blog niet heelhuids verhuisd. Dus begon ik er één hier.

Gisteren was dus, geloof ik, al weer mijn vierde klas (Painting for beginners) en men begon een beetje meer bij elkaar rond te neuzen, te kletsen. Het is er heus heel vriendelijk en relaxed. Maar men concentreert zo op het schilderen.
Gwen heeft het steeds over een coffee-break maar men gaat niet allemaal met elkaar daar 'terrasje nemen', zoals denk ik, in het verleden gebeurd is. Men zit daar nog steeds wel buiten. Zo rond 13:00 uur, in die tuin, in de zon, met zo'n 20 of zo graden, en een beetje er op gekleed is dat best te doen.

Gisteren kwam er een busje met ouden-van-dagen het museumpje bezoeken. Ik herkende de manier van doen. Net zoals mijn vader, hadden er een aantal moeite met lopen en waren er een paar niet zeker van waar ze heen moesten.

Keramiek, in de Krant van Gouda

Ik lees, in de Krant van Gouda:

"Reizende tentoonstelling
"Een reizende tentoonstelling van Gouds aardewerk zou nog altijd een sterk toeristische functie voor Gouda kunnen hebben", zegt Vogels, net zoals nu Goudse kaas en de stroopwafel. Op dit moment treffen de mensen van het museum voorbereidingen voor een dergelijke tentoonstelling. Over enkele jaren moet het af zijn en gaat het Goudse plateel zo'n twee jaar de wereld over. Japan heeft al belangstelling getoond. Wellicht dat de plaatsen waar het Gouds Plateel destijds ook commerciële hoogtepunten beleefde, zoals de Verenigde Staten, Canada, Australië en mogelijk Zuid-Afrika spoedig volgen, want ook voor de Gouwenaren in den vreemde moet dit erfgoed voor de generaties na ons behouden blijven. "


......en ik voel me aangesproken.
Ik heb hier al eerder verteld over de borden en de vaas, die mijn ouders cadeau kregen van Mr en Mvr Eikenboom, bij ons vertrek naar Australië, uit Gouda, in april, 1956.

Nu zie ik dat Gouda weer eens keramiek in het (hopelijk.....) zonnetje gaat zetten, vooral op de markt, deze komende week.

Jammer dat de bus, uit Revesby, niet in Gouda stopt. Hier meer........

Wat een gekke dag werd het!

Wat vliegt de tijd, als je weer iets nieuws te doen hebt. Meer dan een jaar geleden stond ik al op het PUNT om elders een weblog te beginnen, gericht op Nederland. Maar ik vond het toen allemaal te moeilijk.
Nu dat het hier -evenjes?- zo onzeker is, had ik dus best zin om het nog eens te proberen. Want, ja wel, (zou een zekere Albert B., zeggen) als geboren Gouwenaar, met op het stadswapen: Per aspera ad astra, moest en zou ik die eerste moeilijkheden, met het maken van die weblogs, daar, voor elkaar krijgen en nu begin ik er lol in te hebben.

Ik HEB dus al mijn hart gelucht over hoe Donderdagochtend zo fout liep. Ik had andere kleren in mijn auto en al de spullen voor de klas, in schilderen, ook. Ik nam de auto omdat het Powerhouse Museum en de Hazelhurst Art Gallery te ver uit elkaar liggen om dit met de trein te doen.

Ik ging op tijd weg. Maar moest even de M5 af en naar Maroubra Junction rijden.

Ik reed precies om 11 uur, in Harris Street en ik ZAG het museum. Maar -5% kans om een parkeerplaats of station te vinden.

Ik lees vaak wat Geertje schrijft over veranderingen, in Den Haag. Nu maakte ik even meer dan het zelfde me. De straten opgegraven en de één-richting borden veranderd sinds ik er laatst gereden heb.

Ik reed het gebouw voorbij, waar ik dus een afspraak had, eigenlijk met drie verschillende personen, en hoopte dicht genoeg er bij te parkeren, om dan terug te rennen.

Niks d'er van! In die drukste straten van de binnenstad was er niets. Het eerste parkeer station dat ik tegen kwam was al te ver. Ik reed maar terug naar huis. Klede me DAAR om en reed door naar de les. DAAR was ik (ook weer) precies op tijd. Maar eerst had ik dus 3 uur door Sydney gereden!

Voor niets!!

Alleen naar die ceremonie gaan, en met de trein, en na afloop nog wat rond neuzen, in de stad zou erg leuk geweest zijn. Het leuk geweest zijn met die dame te spreken die ook in Scheyville gewoond had. Het zou leuk geweest zijn om het één en ander te mogen zeggen op het nederlands-talig radio programma en het zou goed geweest zijn om met de mensen van www.migrationheritage.nsw.gov.au/ te spreken over onze D.A.C.C..

Maar ja.

Het moest waarschijnlijk zo zijn.

Zucht.

er zijn ergere dingen in de wereld, hoor ik je al zeggen.

Juist.

Zekere weten.

Wel jammer.

O ja. Dat schreef ik al.

Snik.

.....en, als je hier: joop mul invult, dan krijg je WEER mijn verhaal te lezen (Een paar jaar geleden geschreven.)

"Weken heb je niks en dan krijg je 't allemaal....

....tegelijk"
Ja. Ja. Herhalingen van mijn vader zitten nu ook in mijn hoofd vastgeplakt.

Het is hier al weer Woensdagochtend. 23 graden wordt verwacht en ik vind het lollig dat wij het hier 'koud' hebben en ik via internet zie dat we eventjes ongeveer de zelfde temperaturen mee maken, als in Nederland.

Er is morgen, om 11 uur, in het Power House Museum, een officiele 'te-water-lating' /opening van de vernieuwde web-site van het Migration Heritage centrum, in het Power House Museum. (Als je daar naar 'Joop Mul' zoekt kom je mijn verhaal tegen, een paar jaar geleden geschreven. Het is er bij gevoegd, uit de oude stite, maar staat niet in een categorie. )

Een paar weken geleden stuurde ik een email en liet weten dat ik OOK wel aanwezig wilde zijn. Werkelijk, binnen een minuut was er, toevallig, een telefoontje van een zekere Jacqueline, die ook zo'n uitnodiging ontvangen had en mij vroeg of ik van plan was te gaan.

Ik zei: Ja. Want ik ben gepensioneerd en heb niets anders te doen dan voor mijn vader zorgen.
Eergisteren 'schakelde ik pas mijn hersens in' (D.w.z., put my brains in gear.)
Ik ben, ondertussen, die lessen begonnen: Painting for beginners. Die klassen worden gehouden tussen 12:30 uur en 15:30 uur, in Gymea, in het zuiden van Sydney.

Zij zouden mij heus niet missen, als ik niet naar die ceremonie ging. Maar ik heb met Jacqueline afgesproken dat ik daar zal zijn, zodat zij, in ieder geval daar met iemand kan kletsen, die ook -eventjes- in Scheyville Hostel gewoond heeft (1956).
Ik werd, trouwens, ook gevraagd, of ik zin had om met de verzorgster van het Nederlands-talig radio programma te praten en heb gezegd dat dat o.ké., was. EN, ik voel me als 'web-master' van de DACC website een beetje verplicht, om er naar toe te gaan.

Dus, nu denk ik:
* Zorgen dat ik 10:30 uur in de binnenstad ben.
* Blijven tot 12 uur en
* dan "Als de donder", zou mijn moeder gezegd hebben, naar Gymea rijden ( tussen 40 en 60 minuten rijden. Ligt aan het verkeer ) om
* daar dan te gaan schilderen.

Dan moet ik ook

* vandaag, hier thuis, een nieuw schilderijtje beginnen, omdat ik gekozen heb, niet het voorbeeld te volgen van de 'teacher'. Ik wil dat schilderijtje meenemen waar ik thuis aan gewerkt heb en haar vragen wat ik er nog meer mee kan doen. En, als dat niet veel is, een tweede beginnen.

Ik bedoel maar......... ik heb de gehele week de tijd. En dan morgen, 'moet' ik even naar twee gebeurtenissen en hoop ik te kunnen parkeren zo dicht mogelijk bij het museum en dan, na een uurtje zo hard mogelijk te rijden, zonder bekeuring, naar Gymea.

Ik heb nu eenmaal voor die cursus betaald en je BLIJFT een zuinige Nederlander, of je nu 50 jaar weg bent of niet.

********

Over veertien dagen is er iemand van het Reformatorisch Dagblad, in Sydney. Deze Ab had naar Chris Tola, van de Surfriders Foundation geschreven en gevraagd om een vraaggesprek over 'surfers'. Chris Tola was ook tot vorig jaar, co-ordinator van de Keep Australia Beautiful, Clean Beach Challenge, in Nieuw Zuid Wales.
Chris schreef terug naar Ab, van het Reformatorisch Dagblad, dat hij een goede vriend heeft, namelijk: Jo Mulholland (Ik, Joop Mul) die, niet alleen in Nederland geboren is, maar ook stranden gekeurd heeft.
Nu wil Ab met Chris en met mij praten over het surfen, hier in Australië, ook weer in verband met de 400 jaar relatie tussen Australië en Nederland.
Ik vind het best leuk om dit te doen. Wat hier van komt, weet ik nog niet. Chris woont in Newcastle. Dat is altijd nog 150 minuten rijden, via de 'freeway'.

*********

Frances belde gisteravond, om me er aan te herinneren dat wij samen naar Wollongong zullen gaan rijden, om daar te spreken met oud-Nederlanders over haar project: Poppen, in Nederlandse klederdracht.

* We hebben daar afspraken voor de 30ste.
Met een beetje (on-)geluk, wil die Ab, van het Reformatorisch Dagblad, hier, in Sydney, op die zelfde dag, naar een strand.

Je zal het altijd zien...daaaaagen lang heb ik overal de tijd voor, niets te doen dan hier bij de computer zitten....en dan krijg je .... nou ja..... dat wisten jullie al!

De Naakte Waarheid - Ken ik die man?

Deze foto is genomen naast het huis, in Sydney van onze premier, oftewel Prime Minister, John Howard, van Australia.
De foto is niet van de premier maar van een vriend waar ik nogal eens over vertel.

Deze vriend groeide op in een huis, naast een café, oftewel hotel, oftewel 'pub'. Zijn vader was een staalwerker en bracht zijn loon naar die pub. (Ach vaderlief, toe drink niet meer!!)
Bob moest dus naar school met kranten in zijn schoenen, omdat de gaten in zijn zolen te groot waren.
Basisschool lukte niet erg. Zijn ouders hadden geen geld voor uniformen. Hij paste er niet bij enleerde niet lezen en schrijven. Spijbelde erg veel. Leerde pas echt lezen en schrijven toen hij al veel jaren volwassen was.
Maar praten kon hij wel. Hij werd vertegenwoordiger voor één van de grote warenhuizen, in Sydney.(Hij groeide op in Newcastle, waar de 'steelworks' zijn.) Hij verkocht stoffen tussen Melbourne in het zuiden en Cairns, in het noorden, van onze 'East Coast'. 3600km + Onkosten aan rijden werd natuurlijk vergoed.
Leerde, in 1959 een vriend kennen, pas uit Engeland. Woont nog steeds met hem samen. Daar maak je dus geen kinderen mee. Heeft goed verdiend. Geld om te investeren. En nu heeft hij, net zoals heel veel anderen, slecht advies gekregen van de professionele adviseuren ('financial planners').

Oftewel:

22feb06

NATIONWIDE legal action will be launched against failed property group Westpoint Corp.

National law firm Slater & Gordon today said it would pursue hundreds of millions of dollars lost by investors in the mezzanine financing schemes associated with the failed company.
Slater & Gordon spokeswoman Joanne Rees said the firm had been approached by investors in all states and territories.
"We expect to begin litigation shortly against more than 75 financial planners on behalf of some 2000 Westpoint investors," Ms Rees said.
She said the average client lost $100,000 in the failure of Westpoint, including recent retirees, elderly investors and couples with self-managed superannuation schemes.
The Federal Court this month ordered Westpoint be wound up and appointed Perth accountancy firm PPB as liquidators.

Bob is nogal beroemd - of berucht - in Sydney en waarschijnlijk Australië, omdat hij in de jaren 80 een vereniging oprichtte toen zijn favouriete naakstrandje, weggenomen werd van de naturisten.
Vanuit zijn raam, over de baai kan hij nu dagelijks zien, hoe leeg en exclusief dat strandje geworden is, nadat de bewoners van de straten achter dat strandje, met behulp van zekere politici, het voor elkaar kregen om de beste tijd van zijn leven te bederven.

Hij had het zo naar zijn zin, toen dat strand in de jaren 70 tot mid-80, vol zat met naturisten en hij kletsen kon met al die mensen. Hij werd een soort ere-strand-inspecteur (Als dat een Nederlands woord is = honorary beach inspector). Hij was daar een soort gastheer. Die graag mensen blij maakte en nieuwe bezoekers aan anderen voorstelde, enz..

Twee jaar geleden had hij genoeg van de vereniging. De belangstelling was op een laag pitje. Nu heeft hij ineens weer iets om voor te 'vechten'. De centen in zijn zak (wanneer hij kleren aan heeft.)

Ik heb die problemen niet. Ik nam mijn 'superannuation', als een 'lump sum', zodat ik, in ieder geval mijn 'retirement' in kon gaan met een behoorlijke auto. Van wat er toen nog over was is wel 'geinvesteerd', ook per advies van zo'n 'financial planner'. Zijn kantoortje is in het gebouw van de NSW Teachers Credit Union en als ik DIE organisatie niet vertrouwen kan dan weet ik het niet meer.

Seascape - I did it MY!!!! way!

Het is zaterdagmiddag, (15:30 uur). Het was weer zo'n stille, wat het weer betreft, ideale dag. Buiten was het de temperatuur waar airco's meestal op ingesteld worden. Helder blauwe (lichte) lucht. Geen wolken. Ik schat, hier in dit gedeelte van Sydney 22,iets ºC.

M'n dag begon met een bezoek aan de tandarts. De afspraak was voor 8:20 uur. Losse vulling is opgeknapt. We hebben altijd even lol, voordat hij in mijn mond gaat zitten graven en boren. Zij houden een beetje bij wat er komt en gaat in mijn leven.

Ze hebben ook wel begrip voor waar ik mee bezig ben. De tandarts zelf is van centraal Europese afkomst. Ik denk één van die landen die, door de eeuwen heen soms Oostenrijk waren en dan weer iets anders. Ik denk dat hij hier geboren is, of misschien als kind gekomen. Zijn assistent komt uit Canada, maar heeft een soort Schots / Iers accent. De recepionist heeft een Schotse naam en lijkt Iers.

Nu niet gelijk denken dat ik een ethnische tandarts heb opgezocht of zoiets. Vooral Sydney is nu eenmaal behoorlijk kosmopolitisch. De vrouw van de tandarts, is een onderwijzeres.

Zijn 'practice' was eerst in Illawong, waar ik woonde met mijn ex en onze kinderen en hij heeft die praktijk overgenomen van de eerste tandarts, die daar begon, toen Illawong nog een nieuwe wijk was.

Het leuke was, dat ik toen op Milperra Primary School werkte en er op een dag een trotse moeder die daar als invaller was, vertelde dat haar zoon zijn sportwagen verkocht had, om die praktijk te beginnen waar wij woonden, Illawong.

Ik was vanmorgen van plan geweest om dan even door te rijden naar de zaak waar al die spullen verkocht worden die ik nodig heb om te schilderen en nog het één en ander te kopen. Maar, na dat gepor in mijn mond, had ik meer zin om eerst andere boodschappen af te handelen en naar huis te rijden.

Eer ik er voor ging zitten, kon ik niet zo veel meer doen aan het schilderij dat ik begonnen was, in de klas, in Hazelhurst Art Gallery en Centre.

'k Heb, geloof ik, al verteld, dat ik een beetje een 'rebel' was. Gwendolyn, die ons les geeft, had gezegd dat zij ons een 'seascape' wilde laten schilderen. Dus had zij een foto gevonden in een boek en het op een scherm gezet waar van wij het na moesten doen.

Maar ik had thuis twee foto's opgezocht, van één van mijn favouriete plekjes, in Australië, Nambucca Heads en die aan elkaar vast geplakt om te schilderen. Toch had ik ook een leeg doek mee genomen, in geval ze liever had dat ik HAAR voorbeeld gebruikte. Maar het was o.ké..

Alles wat ik aan doen was, deed ik dus niet precies zoals het hoort. Ik verdeelde het doek niet eerst met verdunde verf. Ik gebruikte al veel te snel de witte verf enz.. Toch denk ik dat ik er van leer.

Ik begrijp heus wel wat ik EIGENLIJK moet doen en zal het langzaam maar zeker, veranderen.

Het is al iets nieuws voor mij, dat ik me aan de kleuren houd die Gwen aangeraden heeft. Zelf gebruik ik veel liever warme kleuren. De schilderijen die ik tot nog toe gemaakt heb, zitten vol met bruin, en oranje, en 'yellow ochre', en 'burnt umber', enz.., enz..

Maar toen ik daarnet een foto nam, van wat ik tot nog toe, er van gemaakt heb, leek het via de camera EXTRA blauw. Zo blauw is het in werkelijkheid niet.

P.S.. Of ik ooit NOG eens een keer een huisje (Hutje bij de Zee) zal kopen, in Nambucca Heads (maar dichter bij het strand dan wat ik daar had, in de jaren 70) is nog DE vraag. Is wel altijd het plan geweest.

Ondertussen woon ik nog hier, in Revesby (Heights) en ik haalde net nog eventje, ja, een fles (rode) wijn en toen ik onze straat in reed zag ik die volle maan.
In werkelijkheid VEEL groter dan dat ik via de foto's kan laten zien.

Het was 17:15 uur en nog niet donker. (Een kwartiertje later wel. Wij hebben nooit schemer, zomer of winter.) Maar als ik het flitslicht gebruikte was de foto scherp. Zonder, niet zo. Met flits leek het donkerder dan het was. Met flits was de foto onduidelijk.
Ik vind het een leuk idee dat jullie, daar in Europa, die zelfde volle maan gaan zien. (Van een andere kant?)

12 mei, 1956 - 12 mei, 2005 = 50 jaar hier!

Bedankt, Marjo. Erg leuk!

Dank je, Sylvia!!

Ander leven...

Marjo schreef: .....Maar wat ik me wel nog héél helder herinner van vroeger is dat ik op zaterdagmiddag naar Swiebertje keek, en juffrouw Hannie herinner ik me, én Rikki en Slingertje........ allemaal begin jaren '60 ..... zwart witte nostalgie.....

In juni 2005 namen mijn neef, Wijnand en zijn vrouw, Nel, mij voor een tochtje door ' het groene hart' van Nederland. Ik liep natuurlijk foto's te nemen, voor het nagenieten. een beeldje viel me op.

Zij zeiden: "Weet je wie dat is?"

Wist ik niet.
Was weer een Rip Van Winkle - ervaring.
Ik zie, via internet dat Swiebertje bekendheid kreeg, in 1955.
Wij vertrokken dus, minder dan een jaar later. Het bewijst, geloof ik, dat het soms moeilijk is voor te stellen dat, vooral voor dat de wereld zo klein werd, ik veel andere ervaringen had dan de meesten mensen hier in web-log.nl-land.

School uniformen.

Jo-Jo schreef: ......ik vind het wel goed dat iedereen dezelfde uniform aan had
van mij mogen ze dat wel weer invoeren......

Eind januari, 1957 was mijn eerste schooldag (Het schooljaar begint hier, na 26 januari, Australia Day, natuurlijk, na de 'grote' zomer vakantie), op de middelbare school, South Sydney Boys Junior High. Wij woonden toen nog in het immigranten kamp (hostel), in Matraville.

Mijn eerste dag dus, in een school uniform, want, tussen mei 1956 en december 1956, zat ik in de 6de klas van drie verschillende scholen (Scheyville Migrant Hostel, Villawood Migrant Hostel / Chester Hill North, en de laatste paar weken van het schooljaar in Matraville Public School.)

Zoals ik gisteren schreef, toen S.S.B.J.H.S., opgeheven werd, droegen wij het zelfde uniform, op Marourbra Bay High School (M.B.H.S.). Ik merkte in de foto's die mij toegestuurd werden voor de reunie, dat de stropdas later wat veranderd is.
Het was natuurlijk gedurende het normale schooljaar niet de gewoonte om je onderbroek boven op te dragen en een vuilnisbak deksel op je hoofd.

Maar ik vind het wel mooi dat men duidelijk toen een beetje met de mode mee gegaan is, en de stropdassen nauwer gemaakt had, sinds onze tijd, toen de school nog nieuw was.

Ik was er, als onderwijzer, nooit helemaal zeker van dat het uniform een goed idee was. Er waren 'pros en cons', voor en tegen.

Mijn 'indruk' was dat, er na de tweede wereld oorlog een tekort aan leerkrachten was.
Dat veel van de leerkrachten van uit het leger, op scholen kwamen te staan. Er werd in de jaren 70 - begin 80, nog steeds mars muziek gespeeld zodat de leerlingen de lokalen binnen konden marcheren, nadat zij eerst in zeer rechte rijen hadden moeten staan. (Een stuk of drie keer werd dan geroepen: School! Att-ten-SHUN!!!! Stand ....at....EASE! Dat werd gevolgd door: "Right or left turn! En dan marcheerden ze naar binnen.

Op mijn laatste school werd er nog steeds een competitie gehouden, en de klas waarvan alle leerlingen volledig het uniform aan hadden kregen en prijs.

Nu denkt U misschien dat uniformen goedkoper dan *'mufti' zijn. Daar ben ik niet helemaal van overtuigd. De kinderen groeien nog. Hebben meer dan één normaal uniform nodig. (Worden nat. Worden vuil.) Zijn vaak duurder dan gewone kleren. Ook eis er dan een uniform nodig voor sport / P.E. (Physical Education = gymnastiek).

Maar ik heb altijd vooral de indruk gehad dat de studenten ietsje anders behandeld worden als ze allemaal het zelfde lijken vanwegen hun kleren, dan wanneer zij zichzelf zijn, in hun eigen kleren.

Ik had dus altijd medelijden met de kinderen die door hun klasgenoten scheef aangekeken werden, omdat zij niet de juiste sokken of schoenen aan hadden, of omdat de ouders even geen tijd gehad hadden om (al) hun uniformen te wassen en strijken, en zo doende hun klas niet won, als er gedurende de morning assembly door de 'prefects' geteld werd hoeveel kinderen 100% in uniform waren.

Ik WEET dat er verschrikkelijke competitie kan heersen tussen kinderen, op scholen waar er geen uniformen zijn en waar sommige kinderen kleren kunnen dragen waar zij anderen jaloers mee maken.

En, ........ik heb al veel keer meer, hier, via internet op die hobbypaardje / zeepkistje geklommen en dan ook bekend hoe trots ik was op mijn eigen kinderen in hun school uniform. Vooral dat van het Macdonald College.

Maar.......IETS in me, zegt dat het niet geeft hoe oud of jong je bent, je hoort vrij te zijn om te dragen wat je wil, in de aangewezen omstandigheden, zodat je je zelf kunt zijn.

En voor dat iemand me er op wijst......ja. Het was ietsje makkelijker, als je op een schoolreisje was waar andere scholen ook deelnamen, om je eigen leerlingen te vinden, als ze in uniform waren.

* Mufti Day werd ook nogal regelmatig gehouden. Dan werd er een dag verklaard dat de leerlingen geen uniform hoefden te dragen en dan een munt voor één of ander goed doel mee moesten brengen.

Keep Australia Beautiful Clean Beach Challenge

Marjo schreef: Weet je wat me opvalt: bijna overal zie ik strand of lees ik over strand!! En dan wát voor stranden!!!
Ik heb een beetje gesurfd op Internet en pfff...... Australië heeft écht mooie stranden!!!

Gelukkig maar. Je weet waarschijnlijk dat het allergrootste gedeelte van de bevolking (die alijd ONGEVEER het zelfde geweest is als dat van Nederland ) aan de kust woont, rond dit werelddeel/eiland.

Het leuke hiervan is dat ik nu al, sinds 2002 stranden heb mogen keuren voor de Keep Australia Beautiful organisatie, in hun Clean Beach Challenge, Nieuw Zuid Wales competitie.

(Ja. Ja. Ik heet eigenlijk al sinds 1987, Jo Mulholland. Maar voor alles dat met Nederlands te maken heb, vind ik het eenvoudiger om mijn vorige naam te gebruiken.)
Ieder jaar is het maar afwachten of ik weer gevraagd wordt een judge te zijn in die competitie, die in september gehouden wordt, vlak voor het begin van het zwemseizoen. (September is de middelste maand van ons voorjaar. 1 oktober begint het zwemseizoen en dan worden stranden, waar dit natuurlijk nodig en practisch is, weer 100% verzorgd en bewaakt.)

De judges hebben geheel verschillende achtergronden en daarom vinden wij dat deze z.g., 'fun-competition' zo goed werkt. Want de stranden die opgegeven worden voor de competitie worden verdeeld en elk jaar krijgen we een ander gedeelte van de kust van Nieuw Zuid Wales toegewezen.

We hebben ook dus allemaal een andere manier van keuren. Mijn manier is om van alles dat ik zelf zie en dat me aangewezen wordt, foto's te nemen.
En na een week van stranden bezoeken. (Meestal ongeveer 24 - 28 stranden.) Dan hebben we thuis een week om onze indrukken neer te schrijven en dan gebruik ik die foto's om me er aan te herinneren wat ik gezien heb.

Dat zijn dus dan niet alleen vergezichten maar ook foto's van de kranen, de vuilnisbakken, de trappen, de borden, enz.. Ik doe dit elk jaar weer met veel plezier. Lijkt net op werk. Je wordt alleen maar onkosten vergoed. Maar je 'komt weer eens ergens'. Tot nog toe heb ik de stranden van Wollongong tot Nowra (2002), Sydney (2003), Newcastle (2004) en mid-noord-kust (2005) gekeurd.
Dus, als ik dit jaar weer gevraagd wordt, dan is er het verre zuiden en het verre noorden over, waar ik nog niet geweest ben.

Hier is één van de plekjes waar ik wat van die foto's heb neergezet.